نگار من 

زمزمه داشتن تو قشنگ ترين روياي من است پيوستن به

تو آرزوي محال من است وزندگي با تو وداشتنت در

 سايه  به   سايه ي لحظاتم افسانه اي است كه سالها

بايد درآن سفر كنم وبا دستي  خالي از دستان محبت

وگرم

 تو خارج شوم

 داستان قشنگي است قصه عشق من وتو خاطرات

زيبايي ساختنند ياد شيرينت در تلخ ترين فصل عمرم

 معشوقه ي من ، محبوب قلبم بياد دارم لحظه ديدارمان را

لحظه اي كه به آهستگي از كنار تواز خيابان عشق

 وتو در پياده روي خيابان گذر كردم وهنگام عبور از تو با

چرخش چشمانت را درزيباترين نقش آن بر بربوم

 دلم كشيدي

 نازنين نگارم ديگر تورا ندارم ودستان خيالم نيز ازتودست

بردار نيستند .عزيز دل من ديگر حتي زبان قلم

 ودست نوشتن نيز نمي توانند از دلتنگي هاي من نسبت

به تو بكااهند خدارا نميدانم با اين همه دلتنگي وملامت

 دلم چه كنم

 لحظه ها مي گذرند تا دقايق را پركنند دقايق مي گذرند تا

به ساعتها برسند و تمام چرخش عقربه هاي ساعت

 كه جسمي بي روح دارند با اميد گذشت زمان وآينده تيك

را بر  روي تاك عمر  را سپري مي كنند

 من چگونه بي داشتن تو اميد روزي را داشته باشم كه

همانند گلي بر شاخه خشكيده سبز مانده باشم

 لحظه ي وداعم را باتو هيچ گاه فراموش نمي كنم

 لحظه اي بود كه براي هميشه دلم را از سينه سوخته م

بيرون كشيدي ودر گرو عشق خود اسير وگريان ساختي

 نگار من

 از تو وخاطراتمان دلخوش وسرمستم ازنام وياد تو شيدا

ودر شوقم

 نميدانم با اين دل مسكين من چه كردي كه فقيرانه

التماس ذره اي از وجود توست

 الهي من به قربان وجودت شوم

 کي ؟

 مرا به قربانگاه دل خود مي كشاني كه بي صبرانه براي

تو صبر مي ورزم

 بوسه برحرف حرف نامت ميزنم چون كلمه نگار  را بر لبم

زمزمه مي كنم

 ومستي شوق وصالت ديدگانم را به دريايي غم تبديل مي

سازد كه خود را در آن غرق مي بينم

 با كه بگويم اين عشق ناتمام پنهاني دلم را كه هر روز كه

از دفتر عمرم به مرگم نزديك مي شود

 حرارت عشقت دلم را به آتشفشان يادت ذوب مي كندژ

 هميشه در قلب ودر لحظه لحظه ي افكارمي

 محبوب قلبم

 نگار با وفايم

دوستت دارم

                                 دوستت دارم

                                                             دوستت دارم