خبر به دورترین نقطه جهان برسد                     

                       نخواست او به من خسته بی گمان برسد

شکنجه بیشتر از این که پیش چشم خودت

                        کسی که سهم تو باشد به دیگران برسد

چه می کنی که اگر او را خواستی یک عمر

                               به راحتی کسی از راه ناگهان برسد

رها کنی برود از دلت جدا باشد

                         به آنکه دوست ترش داشته به آن برسد

رها کنی بروند تا دو پرنده شوند

                                  خبر به دورترین نقطه جهان برسد

گلایه ای نکنی و بغض خویش را بخوری

                         که هق هق تو مبادا به گوششان برسد

خدا کند که  نه ...!! نفرین نمی کنم که مباد

                                به او که عاشق او بودم زیان برسد

خدا کند که فقط این عشق از سرم برود

                              خدا کند که فقط آن زمان برسد

ازمهربونیات یا از دنیای سادهءنگات.نمیدونم

نمی دونم باتو.تاشکفتن همه ی گلهای عالم چندقدم راه است.

اما نمی دونم...

آنقدر خوبی که واژه ها ازشرح مهربانی ات بازمی مانند.مدتی که درکنارم نبودی.لحظه لحظه ی زندگیم روی کلمات ساده پاک تومعنا می کرد.

حس تلخ نبودنت گل های یاس باغچه دلمو پژمرده کرده وپروانه ی دلموکه هر روز به شوق دیدن روی ماهت به پرواز در میومداسیرسینه ی پردرد و غم کرده من .تنهاییم وکه تبدیل به بغض شده و راه گلوموبسته بود باهق هق گریه بیرون می ریختم اما نمی دونستم پروانه ی دلم به کدوم سو به پرواز در اومد...واینک تورا می پرستم ای پدرعزیزم

میلاد امیر المومنین علی (ع)

 

بر همه رهروان و دوستداران آن حضرت مبارک باد

 

وقتی که خاکم میکنن بهش بگین پیشم نیاد

بگین که رفت مسافرت .بگین شماره ای نداد.

یه جور بگین که آخرش از حرفاتون هول نکنه.طاقت ندارن به سنگ قبرم نگاه کنه.

دونه به دونه عکسامو بر دارین آتیش بزنین

هر چی که خاطره دارم برید و از بیخ بکنید

نذارید از اسم منم یه کلمه جا بمونه.نمیخوام هیچ وقت تنمو توی گورم بلرزونه.

برو آتیش به قلب من نزن بذار نگاهت از یادم بره

بذار واسه همیشه قلب من چال بشه با من کلی خاطره.

برم نمیخوام ببینی خونه من خالی شده .همدم من بجای تو ریگای پوشالی شده

اون که میگفت می مرد برات دیدی راست راستی مرد

رفت و همه خاطرشم برات بر داشت و برد.

بهش بگین نشست به پات بهش بگین نیومدی.بگین هنوز دوست داره.با این که قیدشو زدی.

نشونی قبر منو بهش ندین.خوب میدونم میاد جای همیشگی سر قرار تو رودخونه...

میخوام روی سنگ قبرم این باشه

طلوعی که خیلی غم انگیز بود

قشنگ ترین خاطره ی عمرو

غروبی که خیلی دل انگیز شد

روی سنگ قبرم بنویس

روزی اومد با امید آخر ولی حالا بدرقه راهش داغی که موند رو دلش...

چشمه بلقیس چروم باغ خاطراتم

تنها و خسته بر ساحل دلتنگي نشسته ام ، خيره بر امواج دريا ، روي ماهت در آسمان قلبم لبخند مي زند و چشمانم از شوق ديدنت باراني مي شود .چرا مرا راهي به سوي كوچه باغ مهرباني ات نيست ؟ چرا پشت حصار فاصله ها تنها مانده ام ؟ چرا دستم از دامانت كوتاه است ؟ شايد كوتاهي از خودم باشد ، اما مي دانم تو بزرگوارتر از آني كه اين غريب خسته را در غربت دلتنگي تنها بگذاري .

 

 

 

ثانيه هاي بي كسي

بي تو تموم لحظه هام پر از غصه و غمه

                            يه روز ميام به ديدنت هر چي ببينمت بازم كمه

نمي رسه به گوش تو صداي فرياد دلم

                           يه روز مي فهمي دردمو، كه زير خاكم و گِلم

اشك چشاتو مي بينم دل تو هم پر از غمه

                                   دوري هم بد درديه ، اما دلامون با همه

رو تو بكن سمت خدا ، بيا خدا خدا بكن

                               بيا يه بار هم كه شده ، زير پاتو نگاه بكن

يواش يواش تموم ميشه ثانيه هاي بي كسي

                                 اگه تحمل بكني يه روز به دريا مي رسي

 

من همان قاب تهی خسته وبی تصویرم که برای تووتصویردلت میمیرم.نگاهم به گل گفت ازتوزیباترچیست؟گفت زندگی.زندگی کردم دیدم زیباست اما بی وفاست.به زندگی گفتم ازتوزیباترچیست؟گفت عشق .عاسق شدم دیدمزیباست ولی می سوزاند.به عشق گفتم ازتوزیباترچیست؟گفت دوستی.یاری جستم ودراوج زیبایی هایت غرق شدموتالحظه مرگ دوستت دارم

www.fakhi2del.blogfa.com

هيچ کس اشکي براي ما نريخت / هر که با ما بود از ما مي گريخت

چندروزي هست حالم ديدنيست / حال من از اين و آن پرسيدنيست

گاه بر روي زمين زل مي زنم/ گاه بر حافظ تفاءل مي زنم

حافظ ديوانه فالم را گرفت / يک غزل آمد که حالم را گرفت

ما زياران چشم ياري داشتيم *** خود غلط بود آنچه مي پنداشتيم

سخت ترين ديدار.... ديدار اوني که به جاي همه عشقي که

 

 بهش دادي يه قلب زخمي برات يادگار بذاره و تو نگاهش کني و باز مثل روزه اول دلت بلرزه و حس کني هنوزم دوستش داري .......بخواي همه تنهايي رو که به اميد برگشت دوبارش تحمل کردي تو گوشش فرياد کني اما حتي نتوني ........ به چشماش نگاه کني که بفهمه با همه بديهاش هنوزم با همه قلبت دوستش داري اما ببيني چشماش داد مي زنه که دلش ماله يکي ديگس .... تمام روزهايي که تنها بودي

شک ندارم که تو هم می ایی      شک ندارم که تو هم دل تنگی      سرزمین غم و اندوه تو را می بینم     حزن و ناراحتی و رنج تو را می بینم     شرح حال دل نفرینی تو زود گذشت     روشنی نیست دگر در دل بی پروایت     شمع می اورم از دور برای دل تو

پروردگارا!ای بخشنده وای مهربان

ای رحمن و ای رحیم

ای کریم وای داور!

مهربانا قلب مرا آکنده از مهربانی و خوبی کن و قلبی صاف مانند آینه به من عطا کن.

خداوندا دلی مانند دریا به من بده تا بتوانم تو را بشناسم و دلم را از مهر تو لبریز کنم.

ای بهترین نقاش

به هر چیز رنگ خودش را بخشیدی و به خاک هم رنگی دادی تا بتواند بدن مرا تشکیل دهد.

بهترینا!

ای بی شریک و ای بی همتا که سبزی را به وجود آوردی تا بتوانیم به همه جا طراوت و پاکی ببخشد.

ای آفریننده اقیانوس ها و دریا ها دل مرا مانند اقیانوس ها بزرگ و بزرگتر کن تا در آن خوبی و مهربانب و عشق الهی باشد.

سازنده جان!

تنی به من ببخش که سلامت و تندرست باشد.

سَری به من بده که از عشق الهی سرشار باشد تا بتوانم تو را با چشم دل ببینم.

قول می دم وقتی که نیستی عکستو بغل نگریم

قول می دم روزی هزار بار واسه اشکات نمیرم

قول می دم وقتی که نیستی پای عشقتو نسوزم

قول می دم در انتظارت چشمامو به در ندوزم

ولی من به هیچ کدوم از قول هام عمل نکردم

می دونی که خیلی خستم

می دونی دلم گرفته

می ونی دوریت عذابه

می دونی گریم گرفته

می دونم بر نمی گردی

می دونم رفتی که رفتی

دروغ بود هرچی می گفتی می دونم

همیشه تو مهربونی

واسه این قلبه شکسته

واسه این حس غریبم که فقط دل به تو بسته

بیا برگرد اگه قلبم تو رو از خونه نرونده

دیگه از آخر غصه حتی یه لحظه نمونده
(قربان شما...فخرالدینا)

ديروز چون دو واژه به يك معني از ما دو نگاه
هر يك سرشار ديگري
اوج بيگانگي و امروز چون دو خط موازي
در امتداد يك راه يك شهر يك افق
بي نقطه تلاقي و ديدار حتي در جاودانگي

 

 

ما اسیر غم و اصلا غم ما نیست تو را ... تا اسیر غم خود رحم چرا نیست تو را

 

جان من سنگ دلی دل به تو دادن غلط است ... بر سر راه تو چون خاک فتادن غلط است

هر از چند گاه نسیمی میاد و میره . زندگی همچنان روال خودش رو تی میکنه و من , همچنان نگاهش میکنم . درد عشقي كشيده ام كه مپرس زهر هجري چشيده ام كه مپرس گشته ام در جهان و آخر كار دلبري برگزيدم كه مپرس آن چنان در هواي خاك درش ميرود آب ديده ام كه مپرس همچو حافظ غريب در ره عشق به مقامي رسيده ام كه مپرس من به گوش خود از دهانش دوش سخناني شنيده ام كه مپرس سوي من لب چه ميگزي كه مگوي لب لعلي گزيده ام كه مپرس بي تو در كلبه گدايي خويش رنجهايي كشيده ام كه مپرس همچو حافظ غريب در ره عشق به مقامي رسيدم كه مپرس

اشک هایم را ببین سرد است و بی جان نازنین
باختم خود را به چشمان تو آسان نازنین

باز جریان تمام لحظه هایم با تو است
تا ته این کوچه گردی های حیران نازنین

کاش بودی تا ببینی در هجوم بی کسی
باز می خوانم تو را با چشم گریان نازنین

بی تو بودن مرگ من در وحشت تاریکی است
همچو برگی در میان خشم طوفان نازنین

پشت حسرت های سوزان دلی پر تاب و تب
کلبه ای اینجاست دور افتاده ، ویران نازنین

با دو دست شوق ، قلبم کاش میشد می نوشت
پشت پلکت قصه ای از عشق پنهان نازنین

ساده و بی پرده گفتم پر ز احساس وجود
دوستت دارم ، نمی گردم پشیمان نازنین

با تو لبریز از غزل هایی همه پر رمز و راز
بی تو اما واژه هایم رو به پایان نازنین

حرف بسیاران برایم هیچ اما خود بگو
چیست من را پکی این عشق تاوان نازنین ؟

دست بی منت بکش بر بال تنهایی من
می تپد قلبش ولی زخمی و بی جان نازنین

گرچه در فکرت اسیرم ، عاشقانه می رهم
خود شکستی بر دل من قفل زندان نازنین

کاش با نور تو مهتابی ترین مستی من
آسمان تیرگی می شد درخشان نازنین

کاش می گفتی کنون با من که هستم پیش تو
ختم می کردی تو این شعر پریشان نازنین

فخرالدینا..پسر...دهدشتی

و تو رفتی تنها
آخر قصه ی ما اینجا بود
خداحافظ همان کلامی بود
که تو در پشت خنده ها کشتی
( و در آن لحظه هیچ حرفی نیست )
نازنینم خداحافظ
پشت سر هیچ نگاهی به هرچه مانده مکن
شب و روز من با تنهایی
مثل یک برگ زیر پای بی تفاوتی است
تو برو
ماندن من مرگ من است ...
نازنینم خداحافظ
تو خودت شاخه ای از فاصله را هدیه ام آوردی
تو خودت خواستی که دور از هم
شعله خاطره ها را به دست باد دهیم
و من میان بهت و غرور
حرف آخر را زدم ...
نازنینم خدافظ
بعد از تو نه سوی دگری خواهم رفت
که ببخشایمش هر آنچه که در قلبم هست
و نه دستی به کسی خواهم داد
اگر از سمت سادگی به سوی من آید
( به من آموختی که به دنیا باید
با غریبان آمیخت ، از غریبان آموخت )
نازنینم خداحافظ
ببخش من را گر بی بهانه ای تو را به سوی خود خواندم
آن زمانی که بهانه تمام ماندن بود
من فقط جوشیدم
همه حرفی تازه بودند و
من فقط خندیدم
ببخش من را گر هرچه که می آمد با من ، گفتم ...
نازنینم خداحافظ
من تو را می بخشم
اگر باور نکردی آنچه با من بود
اگر حتی ندیدی قطره ای را که برای تو بروی گونه ی تنهایی ام خشکید
یا حتی نفهمیدی چگونه دوستت داشتم ...
نازنینم خداحافظ
نخواهم گفت هرگز نقشی از تو
پیش چشمانم نخواهم ماند
نخواهم گفت هرگز هیچ جایی نیستت در کنج تنهایی من
هرگز نخواهم گفت دیگر نگاهی نیست
آهی نیست
یا از یاد خواهم برد آن حرفی که بر قلبم تو حک کردی ...
نازنینم خداحافظ
یاد آن روز بخیر که به تو می گفتم
(( خداحافظ ولی مردانه باید گفت تاپیوند و ریشه هست پا بر جا
و تا خورشید می تابد
و تا اینجاست دستی و دلی از مرگ بی پروا ...))
نازنینم خداحافظ
میان ما هر آنچه بود ، گذشت
من و تو سوی فرداها روان هستیم
پرید از چشمهایم خواب دیروزت
من و تو ، حال تفسیر میان دو غریبه در جهان هستیم